Ruhsuz Atmaca 14 Yaşında

Bugün bu blogun yaşam ömründe geçen bir yılın sonu... Düşünüldüğü zaman başarısız olan ve aslında gerçek hayatıyla da bunu tasdikleyen bir blogun sonu... Ruhsuz Atmaca, kendi bireyselliğinde maneviyatını kazanmış bir blog artık ve bir blog ömrü içinde zamanı dolmuş bir gerçeklik. Sonuçta bir Atmaca ömrü 11 yıl falan...

Eskiden blogun yeni yaşını severdim; hem içerik girmek için güzel bir konu hem de sevdiklerimin yorumlarını görmek mutluluktu. Ama artık bakıldığı zaman alınan yaşın ve geçen zamanın bilinmezi içerisinde kendi gerçekliğini kaybetmiş bu blogda varlık mücadelesi bile vermediğimi gördüğüm için sadece "ben buradayım!" demenin bir ölçüsü. Sonuçta enerjisi kalmamış bir alanda, her tarafı hapishane duvarı gibi kalmış kimsesiz bir alanda varlık mücadelesi vermek de mantıksız. 

görsel: gemini nano banana

Yeni yaşlarda umutlu şeyler hep yazdım, bundan aslında çekinmiyorum da çünkü umutsuz bir yaşamı kimse arzulamaz... Mutluluk gibi zor elde edilen iyi bir hedefin yarışmacısı olmak da aslında güzel, bu yüzden insan temel hedefinin iyi sağlık olacağı gibi bununla paralel mutluluk olması gerektiğini düşünüyorum. Bu yüzden bu yaşın getirisi de mutluluk olmalı, mutlu muyum? hayır, ama öyle olmalı... "Ruhsuz" mahlasının mutlu olmasını beklemek kötü bir karakteri halk kahramanı olmasını düşünmek gibi bir durum sonuçta...

Ruhsuz Atmaca 14 Yaşında

Yeni yaşın dönüm noktasına bakıldığında 14 yaşındayım bir Atmaca'nın ölümünün olması gereken yaşlar, zaten bu ölümü çağrıştıran yaşlılığa bağlı yalnızlaşma da mevcut. Aslında artık bırakmak istiyorum. Kendi kimliğimle mevcudiyet kazanarak, kendime internetin anonim zamanında yüklediğim bu kişiliği özgür bırakmak istiyorum. Temel niyetim bu yönde, çünkü eskinden anlamı olan burada artık insanlara bir anlam ya da etki şeklim yok. Ve buradaki olumsuzluk hali gerçek hayatımda da kişiliğimi etkiliyor. Bu düşüncelerim sürekli var, zaten bu blogu okuyan dostlar bilir. Ama artık bu düşünceler ete kemiğe bürünmüş bir vaka halini almaya başladı. Bir şeylerden vazgeçmemi gerektiren tercih zamanlarına geliyorum gibi. Sonuçta, bakıldığında 14 yıldır kendi alanından bir adım öteye gidemedi bu blog... Şimdi bunlar düşünceler, tabii gerçekleşmesi benim kişilik bozukluğuma ve Karadenizli genlerimin anlık etkilerine bağlı. Şimdilik düşüncem Ruhsuz Atmaca'yı bir blog olarak başladığı bu alanda blog alanında kalmasını sağlamak! Şimdi ne dedi bu deli! Yani Instagram, Twitter, Facebook gibi alanları buharlaştırmak istiyorum. Daha dar alanda kalmasını, bu blogun kişiye özel kalmasını istiyorum. Ama planlama yapmadım. Yaparsam zaten az önce söylediğim kişilik özelliklerinin anlık reaksiyonu ile uygulanır...

görsel: gemini nano banana

Şimdi yeni yaş almış bu blogun son paragrafını yazarken şunu belirtmek istiyorum. Zamanına göre çok güzel arkadaşlar edindim burada. Her zaman söylerim, bir insanın yaşayabileceği birçok kırılımı yaşadım, akademik anlamda gelişimime bile katkı sağladı bu alan. Bir anonim hesap olarak kimseye zarar vermeden, kendi gerçeklerinde bir şeyler yapmaya çalıştım. Bu beni bu zamanlara getiren değerlerin bir parçası olarak kıymetli. Ergen ismi, böyle takma isim olur denilse de ben blogu açtığımda 20'li yaşlarda ergendim zaten. Sahiplendiğim bu ismi kirletmemeye çalıştım. Hatalar yapmışımdır ama dikkat ettim, sınırlarımı bildim. Bugün 30'larını yarılamış bir adam olarak hala bana "atmaca" diye seslenen insanlar var bu benim hoşuma gidiyor. Çünkü bu bir değer... Değerler kolay kazanılabilir bir şey de değil...

görsel: gemini nano banana

Yukarıdaki paragrafın bağlamında (akademik essay yeah!!!) okuyan olur, hafif geçen bu zamanda anılarında bir yerde ben de yer edinmişsem teşekkür ederim. Yarın için bir şey söyleyemem, bu yüzden bugünü düşünün, kıymetlendirin. Her şey elbet güzel olur... 

Adamlar - Orda Ortada